You need to upgrade your Flash Player or to allow javascript to enable Website menu.
Get Flash Player


ความรู้เรื่องแมลง


ปลวก  Termites มด  ANT ยุง MOSQUITOES หนู  RAT
แมลงสาบ Cockroach แมลงวัน FLIES แมงมุม SPIDER มอด  WOOD BORER
จิ้งจก      

 

Pest

ปลวก  Termites มด  ANT ยุง MOSQUITOES หนู  RAT
แมลงสาบ Cockroach แมลงวัน FLIES แมงมุม SPIDER มอด  WOOD BORER
จิ้งจก      

 

 



    

 ยุง
จากรายงานการสำรวจพบว่า ทั่วโลกมียุงอยู่มากมายหลายพันชนิด ประมาณการว่ามีมากถึง 3,500 ชนิด (species) ในประเทศไทยมีประมาณ 400 ชนิด ยุงบางชนิดแค่ก่อความรำคาญโดยการดูดกินเลือดคนและสัตว์เลี้ยงเป็นอาหารเท่านั้น แต่ก็มียุงอีกหลายชนิดซึ่งนอกจากจะดูดกินเลือดเป็นอาหารแล้ว ยังเป็นพาหะนำโรคร้ายแรงต่างๆ มาสู่คนและสัตว์อีกด้วย ซึ่งนับว่าเป็นอันตรายอย่างยิ่งการที่จะควบคุมยุงให้ได้ผลดีนั้นจะต้องเรียนรู้ยุงให้ถ่องแท้ดีเสียก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งชีววิทยาของยุงซึ่งรวมทั้งวงจรชีวิต อุปนิสัยของยุง ถิ่นที่อยู่ และแหล่งเพาะพันธุ์

 

     

 

วงจรชีวิตของยุง


วงจรชีวิตของยุง มี 4 ระยะคือ ไข่ ลูกน้ำ ตัวโม่ง และตัวเต็มวัย

 ไข่
     ไข่ยุงมีขนาดเล็กมากประมาณ 1 มิลลิเมตรเท่านั้น แต่ก็ยังสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไข่ยุงมีลักษณะรูปร่างแตกต่างกันไป ไข่ยุงก้นปล่องมีทุ่นลอยใสๆ ติดอยู่ด้านข้างของไข่ช่วยพยุงให้ไข่ลอยน้ำได้ ไข่ยุงลายไม่มีทุ่นลอยแต่เกาะติดอยู่ตามผนังภาชนะกักเก็บน้ำ เช่น โอ่งน้ำ โดยเกาะติดอยู่ตามขอบเหนือระดับน้ำเล็กน้อย ไข่ยุงรำคาญเรียงตัวเกาะกันเป็นแพอยู่บนผิวน้ำ ไข่ยุงเสือเกาะติดอยู่ตามขอบใต้ใบพืชน้ำบางชนิดที่อยู่ปริ่มน้ำ ยุงวางไข่ครั้งละประมาณ 100 ฟอง ระยะฟักไข่ประมาณ 2 วัน ก็จะออกมาเป็นลูกน้ำ

ลูกน้ำ
     แรกเริ่มเมื่อลูกน้ำฟักออกมาจากไข่ มีขนาดเล็กมากเป็นลูกน้ำระยะที่ 1 จากนั้นลูกน้ำจะกินอาหารทำให้เจริญเติบโตขึ้นและลอกคราบเปลี่ยนเป็นลูกน้ำระยะที่ 2 ซึ่งมีขนาดโตขึ้นแต่มีรูปร่างเหมือนเดิม ลูกน้ำจะกินอาหารและเจริญเติบโตขึ้นอีกเป็นลูกน้ำระยะที่ 3 และ 4 ต่อไป การเปลี่ยนระยะแต่ละครั้งจะมีการลอกคราบเสมอ เมื่อลูกน้ำระยะที่ 4 เจริญเต็มที่ก็จะลอกคราบครั้งสุดท้าย เปลี่ยนเป็นระยะตัวโม่ง ซึ่งมีลักษณะรูปร่างแตกต่างไปจากลูกน้ำอย่างมาก ระยะที่เป็นลูกน้ำใช้เวลาประมาณ 6 วัน ลูกน้ำยุงก็มีรูปร่างลักษณะรวมทั้งการเกาะที่ผิวน้ำและนิสัยการกินอาหารแตกต่างกันไป เช่น ลูกน้ำยุงก้นปล่องไม่มีท่อหายใจมีแต่เพียงรูหายใจ จึงลอยตัวขนานกับผิวน้ำและหาอาหารที่ผิวน้ำ ลูกน้ำยุงลายมีท่อหายใจสั้น เกาะที่ผิวน้ำโดยห้อยหัวอยู่ใต้น้ำและหาอาหารที่ก้นภาชนะกักเก็บน้ำ ลูกน้ำยุงรำคาญมีท่อหายใจยาว เกาะที่ผิวน้ำโดยห้อยหัวอยู่ใต้น้ำเช่นกันแต่หาอาหารที่แขวนลอยอยู่ในน้ำ

ตัวโม่ง
     มีลักษณะรูปร่างที่เด่นชัดคือหัวโต ตามปกติจะลอยตัวนิ่งๆ ที่ผิวน้ำ แต่ถ้าถูกรบกวนจะเคลื่อนที่ได้อย่างว่องไว ระยะตัวโม่งนี้จะหยุดกินอาหารและเป็นระยะสุดท้ายที่ใช้ชีวิตอยู่ในน้ำ ระยะตัวโม่งใช้เวลาประมาณ 2 วัน เพื่อให้ตัวอ่อนที่อยู่ภายในเจริญเติบโตเต็มที่ก่อนที่จะลอกคราบออกมาเป็นตัวยุงตัวเต็มวัยระยะเวลาเริ่มจากยุงวางไข่จนกระทั่งเจริญจนถึงยุงตัวเต็มวัย ในประเทศเขตร้อยชื้นอย่างเช่นประเทศไทยนั้นใช้เวลาประมาณ 10 วันเท่านั้น แต่ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับชนิดยุงด้วย

ตัวเต็มวัย
     เมื่อตัวโม่งเจริญเต็มที่จะลอยนิ่งๆ อยู่กับที่ จากนั้นเปลือกหุ้มบริเวณส่วนหัวของตัวโม่งเริ่มปริออก ตัวยุงที่อยู่ภายในจะค่อยๆ ดันออกมา ขณะที่ตัวยุงโผล่พ้นเปลือกตัวโม่งเกือบหมดเหลือเฉพาะส่วนขา ก็จะเริ่มคลี่ปีกออก เมื่อปลายขาหลุดออกมาหมดแล้วก็จะเกาะอยู่บนผิวน้ำหรือบริเวณใกล้เคียงประมาณ 2-3 ชั่วโมง เพื่อให้ปีกแข็งแรงพอที่จะบินได้ ตามปกติแล้วยุงตัวผู้ออกมาก่อนยุงตัวเมียและอาศัยบริเวณแหล่งเพาะพันธุ์ตลอดชีวิต กินอาหารพวกน้ำหวานจากพืชโดยไม่กินเลือด ยุงตัวผู้มีอายุสั้นกว่าตัวเมีย ส่วนยุงตัวเมียเมื่อออกมาจากตัวโม่งจะกินอาหารพวกน้ำหวานจากพืชก่อน เพื่อให้มีพลังงาน จากนั้นก็ผสมพันธุ์โดยยุงตัวเมียผสมพันธุ์ครั้งเดียวเท่านั้นในชีวิตก็สามารถออกไขได้ตลอดไป

     เมื่อยุงตัวเมียได้รับการผสมพันธุ์แล้วก็จะหาอาหารเลือดซึ่งมีโปรตีนและธาตุอาหารที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตของไข่ โดยทั่วไปถ้ายุงตัวเมียไม่ได้กินเลือด ไข่ก็ไม่เจริญจึงไม่สามารถวางไข่ต่อไปได้ ยุงแต่ละชนิดชอบกินเลือดเหยื่อแตกต่างกันไป ยุงบางชนิดชอบกินเลือดคน เช่น ยุงลาย ยุงบางชนิดชอบกินเลือดสัตว์ เช่น ยุงรำคาญ ยุงบางชนิดชอบกินทั้งเลือดคนและเลือดสัตว์ เมื่อยุงได้กินเลือดเต็มที่แล้ว ก็จะไปหาบริเวณที่เหมาะสม เกาะพักนิ่งๆ เพื่อรอเวลาให้ไข่เจริญเติบโต เช่น ตามที่อับชื้น เย็นสบายลมสงบและแสงสว่างไม่มาก ยุงบางชนิดชอบเกาะพักภายในบ้านตามมุมมืดที่อับชื้น ยุงบางชนิดชอบเกาะพักนอกบ้านตามสุ่มทุมพุ่มไม้ที่ชุ่มชื้น ในสภาพภูมิอากาศร้อนชื้นแบบบ้านเรา ยุงจะใช้เวลาเพียง 2-3 วัน ไข่ก็สุกเต็มที่พร้อมที่จะวางไข่ได้ ยุงแต่ละชนิดเลือกแหล่งน้ำสำหรับวางไข่ไม่เหมือนกัน บางชนิดชอบน้ำใส นิ่ง เช่น ยุงลาย บางชนิดชอบน้ำโสโครกตามท่อระบายน้ำ เช่น ยุงรำคาญ ยุงบางชนิดชอบวางไข่ตามแหล่งน้ำตามธรรมชาติ เช่น ยุงก้นปล่อง ยุงวางไข่ครั้งละประมาณ 100 ฟอง เมื่อยุงวางไข่แล้วก็จะบินไปหากินเลือดอีกสำหรับไข่ในรุ่นต่อไปวนเวียนอยู่เช่นนี้จนกระทั่งยุงแก่ตาย ยุงตัวเมียโดยเฉลี่ยมีอายุประมาณ 1 เดือน ส่วนยุงตัวผู้มีอายุสั้นกว่ายุงตัวเมีย โดยเฉลี่ยมีอายุประมาณ 1 สัปดาห์

รูปภาพ : วงจรชีวิตของยุง



โรคติดต่อนำโดยยุงที่สำคัญในประเทศไทย

1. โรคมาลาเรีย แหล่งแพร่โรคอยู่ในท้องที่ป่าเขา โดยเฉพาะตามแนวชายแดนติดต่อกับประเทศพม่าและกัมพูชา เชื้อโรคมาลาเรียคือ โปรโตซัว ซึ่งเป็สสัตว์เซลล์เดียวมีขนาดเล็กมากมีชื่อเรียกว่าพลาสโมเดี่ยม ซึ่งมีอยู่ 4 ชนิดด้วยกัน แต่ที่มีอันตรายร้ายแรงจนถึงแก่ชีวิตคือ พลาสโมเดี่ยม ฟาลซิฟารั่ม

2. โรคไข้เลือดออก แหล่งแพร่โรงอาจเกิดขึ้นได้ทั้งในเขตเมืองและชนบททุกจังหวัดทั่วประเทศ ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเด็ก เชื้อโรคไข้เลือดออกคือไวรัสที่มีชื่อว่า เดงกี่ไวรัส ผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรงมักเสียชีวิตเนื่องจากเกิดการช็อค

3. โรคเท้าช้าง แหล่งแพร่โรคอยู่ในท้องที่ชนบทเฉพาะทางภาคใต้และภาคตะวันตกของประเทศ เชื้อโรคเท้าช้างคือพยาธิตัวกลมขนาดเล็ก รูปร่างคล้ายเส้นด้ายอาศัยอยู่ในกระแสโลหิตของผู้ป่วย โรคนี้ทำให้เกิดแขน เท้า ลูกอัณฑะบวมโต เกิดความพิการตามมาแต่โรคไม่รุนแรงถึงขั้นเสียชีวิต เนื่องจากผู้ป่วยในรายที่มีอาการรุนแรงจะมีเท้าบวมใหญ่คล้ายเท้าของช้าง จึงเรียกโรคนี้ว่าโรคเท้าช้าง

4. โรคไข้สมองอักเสบ แหล่งแพร่โรคอยู่ในท้องที่ชนบทโดยเฉพาะทางภาคเหนือบริเวณที่มีการเลี้ยงสุกรมาก โรคนี้ตามปกติเป็นโรคติดต่อในสัตว์ด้วยกันเองเท่านั้น การที่โรคติดต่อมาถึงคนได้นั้นนับเป็นการบังเอิญที่คนไปถูกยุงที่มีเชื้อโรคกัด เชื้อโรคไข้สมองอักเสบคือไวรัสที่มีชื่อว่า แจแปนิส เอนเซบ ฟาไลติส ไวรัส ถึงแม้จำนวนผู้ป่วยโรคนี้มีไม่มาก แต่โรคนี้ทำให้เกิดอาการรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้โดยง่ายหรือทำให้เกิดความพิการทางสมองตามมาได้

ยุงพาหะนำโรค


1. ยุงพาหะนำโรคมาลาเรีย

ยุงที่สามารถนำโรคมาลาเรียได้คือยุงก้นปล่องเท่านั้นแต่ไม่ใช่ว่ายุงก้นปล่องทุกชนิดสามารถแพร่โรคได้หมด ในประเทศไทยได้สำรวจพบยุงก้นปล่องประมาณ 70 ชนิดแต่ที่ได้พิสูจน์ยืนยันแน่ชัดแล้วว่าเป็นยุงพาหะนำโรคมาลาเรียได้ดีและมีบทบาทสำคัญ ในการแพร่โรคมีเพียง 3 ชนิดเท่านั้นคือ ยุงอะนอฟฟีลิส ไดรัส ยุอะนอฟฟีลิส มินิมัส และยุงอะนอฟฟีลิส แมคคูลาตัส ยุงทั้ง 3 ชนิดนี้มีถิ่นที่อยู่ในท้องที่ที่เป็นป่าเขาเท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่สำคัญว่าทำไมโรคมาลาเรียในประเทศไทยจึงมีการแพร่กระจายอยู่แต่เฉพาะในท้องที่ป่าเขาเท่านั้น ไม่พบโรคมาลาเรียระบาดในเขตเมืองหรือในเขตชนบทที่เป็นท้องที่ราบเลย แต่อาจพบแพร่กระจายตามพื้นที่ที่เป็นสวนยางหรือสวนผลไม้ที่ติดต่อมาจากพื้นที่ป่าเขาได้แหล่งเพาะพันธุ์ ยุงพาหะนำโรคมาลาเรียทั้ง 3 ชนิดนี้มีแหล่งเพาะพันธุ์อยู่ในพื้นที่ป่าเขาทั้งสิ้นโดยยุงไดรัสวางไข่ในแอ่งน้ำขังในป่า ดังนั้นในฤดูฝนซึ่งในป่ามีแอ่งน้ำขังอยู่มากมายจึงเป็นช่วงที่เหมาะสมสำหรับการแพร่ขยายพันธุ์ของยุงชนิดนี้ ยุงที่เหลืออีก 2 ชนิดคือ ยุงมินิมัส และยุงแมคคูเลตัส นั้นวางไข่ในลำห้วย ลำธารเล็กๆ ที่น้ำไหลเอื่อยๆ โดยลูกน้ำอาศัยอยู่ตามขอบลำธารที่มีพืชหญ้าขึ้นอยู่ ถ้าฝนตกหนักน้ำในลำธารจะไหลแรงขึ้นทำให้ลูกน้ำไม่สามารถทนต่อกระแสน้ำได้ ดังนั้นในช่วงกลางฤดูฝนซึ่งฝนตกหนักความชุกชุมของยุงชนิดนี้จะลดน้อยลงไป

  

อุปนิสัย ยุงพาหะมาลาเรียออกหากินเลือดเฉพาะในเวลากลางคืนเท่านั้น โดยตอนพลบค่ำจะออกมาจากบริเวณแหล่งเพาะพันธุ์ซึ่งอยู่ในป่า เข้ามาใกล้บริเวณที่อยู่อาศัยของคนเพื่อหากินเลือด โดยก่อนเข้ากินเลือดเหยื่อ จะเข้าเกาะพักอยู่ตามฝาบ้านก่อน และเมื่อได้กินเลือดเต็มอิ่มแล้วก็จะเกาะพักอยู่ที่ฝาบ้านชั่วครู่ก่อนจะบินกลับไป ยุงพาหะมาลาเรียโดยปกติชอบกินเลือดคน แต่ถ้าหากหาไม่ได้ก็จะกินเลือดสัตว์แทน

วิธีการควบคุม การควบคุมยุงพาหะนำโรคมาลาเรียที่สำคัญในปัจจุบัน คือ การพ่นสารกำจัดแมลงที่มีฤทธิ์ฆ่ายุงได้นานให้ติดอยู่ตามฝาบ้านของประชาชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ยังมีการแพร่โรค เมื่อยุงมาเกาะพักบนฝาบ้านก่อนและหลักเข้ากินเลือดเหยื่อก็จะสัมผัสถูกกับสารกำจัดแมลงที่พ่นทิ้งไว้ นอกจากนี้ยังใช้วิธีการชุบมุ้งด้วยสารกำจัดแมลงที่มีฤทธิ์ฆ่ายุงได้นาน เมื่อยุงเข้ากินเลือดคนที่นอนอยู่ในมุ้ง ก็จะสัมผัสถูกกับสารกำจัดแมลงที่มุ้งทำให้ยุงตาย

สารกำจัดแมลงที่ใช้ : กลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์ ( Synthetic Pyrethroid) ซึ่งมีฤทธิ์ฆ่ายุงได้ดี แต่มีพิษน้อยต่อคนและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม พ่นติดค้างตามฝาบ้าน ใช้ Deltamethrin ชุบมุ้ง ใช้ Permethrin

2. ยุงพาหะนำโรคไข้เลือดออก
ยุงที่เป็นพาหะแพร่โรคไข้เลือดออกที่สำคัญที่สุดคือยุงลายบ้าน ถิ่นที่อยู่ของยุงชนิดนี้ในปัจจุบันได้แพร่กระจายอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งตามบ้านเรือนประชาชนทั้งในเขตเมืองและเขตชนบททั่วประเทศ ดังนั้นการเกิดโรคไข้เลือดออกจึงมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทุกพื้นที่เช่นกัน

แหล่งเพาะพันธุ์ ภาชนะทุกชนิดที่มีน้ำขังมาเป็นเวลานานหลายวัน รวมทั้งที่อยู่ภายในบ้านและรอบๆ บ้านด้วย เช่น โอ่งน้ำในบ้านหรือรอบๆ บ้าน จานรองขาตู้กันมด แจกันดอกไม้สดที่ใส่น้ำไว้ บ่อกักเก็บน้ำในห้องน้ำห้องส้วม ภาชนะที่ทิ้งไว้รอบๆ บ้านที่มีน้ำขังไว้ ยางรถยนต์เก่าที่ทิ้งไว้และมีน้ำขัง จานรองกระถางต้นไม้ที่มีน้ำขัง บ่อซีเมนต์ปลูกพืชน้ำ

อุปนิสัย ยุงลายออกหากินเลือดในตอนกลางวัน ซึ่งต่างจากยุงชนิดอื่นๆ ที่ส่วนใหญ่ออกหากินในตอนกลางคืนเท่านั้น ยุงลายชอบกินเลือดคนมาก โดยส่วนใหญ่จะหาเหยื่อในบ้านที่ยุงเกิดมานั่นเอง แต่ถ้าบ้านอยู่ใกล้ชิดกันมากก็อาจบินไปหาเหยื่อบ้านที่อยู่รอบๆ ได้เช่นกัน เมื่อยุงลายกินเลือดอิ่มแล้วก็จะหาที่เกาะพักภายในบ้านนั้นเอง โดยจะเกาะตามวัสดุที่แขวนไว้ตามมุมมืดที่เย็นสบายและมีแสงสว่างไม่มากเพื่อรอให้ไข่สุกและวางไข่ในภาชนะที่มีน้ำขัง นิ่ง ใส ที่อยู่ภายในบ้านนั่นเอง จะเห็นได้ว่ายุงลายบ้านมีวงจรชีวิตอยู่แต่ภายในบ้านเท่านั้น จึงมีชื่อเรียกว่ายุงลายบ้าน ( Aedes aegypti) แต่ยังมียุงลายอีกชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถแพร่โรคไข้เลือดออกได้เช่นเดียวกัน แต่มีบทบาทความสำคัญน้อยกว่ายุงลายชนิดนี้ชอบอยู่ตามสวนรอบๆ บ้าน จึงมีชื่อว่ายุงลายสวน (Aedes albopictus) โดยมีแหล่งเพาะพันธุ์อยู่ตามแอ่งน้ำขังตามธรรมชาติที่น้ำนิ่งและใส เช่น โพรงไม้ กาบใบไม้ กะลามะพร้าว

วิธีการควบคุม เนื่องจากยุงลายบ้านมีแหล่งเพาะพันธุ์อยู่ตามภาชนะน้ำขังภายในบ้าน ดังนั้นวิธีการควบคุมที่ง่ายและได้ผลดีที่สุดคือ การควบคุมลูกน้ำตามภาชนะน้ำขังเหล่านั้น ซึ่งมีอยู่มากมายหลายวิธี เช่น ปกปิดภาชนะขังน้ำไม่ให้ยุงวางไข่ได้ เปลี่ยนน้ำทุกอาทิตย์อย่าให้น้ำขังนาน คว่ำภาชนะน้ำขังที่ไม่ใช้ จัดเก็บทำลายภาชนะน้ำขังรอบๆ บ้านที่ไม่ใช้แล้ว ใช้ปลาหางนกยูงกินลูกน้ำ ใช้สารกำจัดลูกน้ำ แต่ในกรณีที่เกิดการระบาดของโรคไข้เลือดออก จะใช้วิธีควบคุมตัวยุงเสริมทันที โดยทำการพ่นสารกำจัดแมลงแบบพ่นฟุ้ง ซึ่งมีทั้งพ่นหมอกควันและพ่นฝอยละเอียด ( ULV)

3. ยุงพาหะนำโรคเท้าช้าง
ยุงที่เป็นตัวการแพร่โรคเท้าช้างในพื้นที่ทางภาคใต้ คือยุงเสือ ซึ่งมีแหล่งเพาะพันธุ์บริเวณหนองน้ำที่มีน้ำขังตลอดปีและมีพืชน้ำนานาชนิดขึ้นอยู่ เช่น จอก แหน ผักตบชวา ส่วนยุงที่เป็นพาหะแพร่โรคเท้าช้างในพื้นที่ทางภาคตะวันตกของประเทศคือ ยุงลายป่า ( Aedes niveus) มีถิ่นที่อยู่บริเวณที่เป็นป่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งป่าไผ่ มีแหล่งเพาะพันธุ์ที่เป็นแอ่งน้ำขังตามต้นไม้ เช่น ตอต้นไผ่ โพรงไม้ ซอกกาบใบพืชที่มีใบใหญ่ ยุงพาหะนำโรคเท้าช้างเป็นยุงที่หากินเลือดในตอนกลางคืน โดยหากินอยู่ภายนอกบ้านและเกาะพักตามสุ่มทุมพุ่มไม้ภายนอกบ้าน

วิธีการควบคุม เนื่องจากเป็นยุงที่มีนิสัยกัดกินเลือดและเกาะพักอยู่นอกบ้าน ดังนั้นจึงควบคุมได้ยาก วิธีที่ดีที่สุดคือทำลายแหล่งเพาะพันธุ์โดยการถมกลบหนองน้ำ หรือกำจัดพืชน้ำให้หมด ซึ่งกระทำได้ยาก ดังนั้นวิธีที่เหมาะสมคือการป้องกันตนเองจากยุงกัดโดยใช้ยาทากันยุงเมื่อเข้าไปบริเวณที่มียุงพาหะนี้ชุกชุม

4. ยุงพาหะนำโรคไข้สมองอักเสบ
ยุงที่เป็นพาหะแพร่โรคไข้สมองอักเสบคือ ยุงรำคาญ แต่ไม่ใช่ยุงรำคาญที่อาศัยอยู่ในเมือง เป็นยุงรำคาญที่อยู่ในพื้นที่ตามชนบทโดยมีแหล่งเพาะพันธุ์อยู่ตามน้ำขังในนาข้าวหลังฤดูเก็บเกี่ยวหรือบริเวณทุ่งหญ้าน้ำขังรอบๆ นาข้าว บริเวณน้ำขังรอบๆ คอกสัตว์เป็นยุงที่ออกหากินตอนกลางคืน โดยเฉพาะในช่วงหัวค่ำ ชอบกินเลือดสัตว์ เช่น วัว ควาย สุกร แหล่งเกาะพักอยู่ตามคอกสัตว์ ต้นหญ้า พุ่มไม้เตี้ยๆ ที่มีร่มเงาและชื้น

วิธีการควบคุม เนื่องจากแหล่งเพาะพันธุ์ของยุงพาหะนำโรคไข้สมองอักเสบมีอยู่กว้างขวางมาก จึงไม่สามารถควบคุมได้โดยง่าย การควบคุมตัวยุงในช่วงที่มีความชุกชุมสูงจึงเป็นวิธีการที่เหมาะสมกว่า ซึ่งสามารถทำได้โดยการพ่นหมอกควัน สำหรับการใช้กับดังแสงไฟก็ใช้ได้ผลกับยุงชนิดเช่นกันในปัจจุบันมีวัคซีนสำหรับฉีดป้องกันโรคไข้สมองอักเสบแล้ว ดังนั้นการควบคุมยุงพาหะจึงลดบทบาทลงไป


 

 

98/17 Moo 6 Rama 2 Rd., Samaedum Bangkhuntien Bangkok 10150   
Tel. 0-2416-9883 0-2892-7290, 0-2892-8062, 08 -1904-6762 Fax. 0-2416-9885  
http://www.cpms.co.th E-mail : sales@cpms.co.th
  
 

 

กลับสู่หน้าหลัก TPM : Thailand Pesticider Membership